Gdzieś między Europą a Ameryką unosi się wulkaniczny archipelag, który zachwyca tak bardzo, że aż trudno uwierzyć, że jest prawdziwy. São Miguel, największa z wysp Azorów, okazała się dla nas miksem przygody, natury, doskonałego jedzenia i… nieprzewidywalnej pogody. Chcesz przeżyć podobną podróż? Koniecznie przeczytaj nasz szczegółowy poradnik i poznaj najlepsze miejsca, historie, wskazówki i smaczki, jakie przywieźliśmy z tej wyprawy.

Dzień 1 – Przylot do Ponta Delgada i pierwszy kontakt z wyspą

Podróż rozpoczęliśmy jeszcze w Lizbonie, skąd wystartowaliśmy około 18:00 lokalnego czasu. Lot do Ponta Delgada, głównego miasta wyspy São Miguel, trwał niecałe dwie godziny i przebiegł wyjątkowo spokojnie. Około 20:00 lokalnego czasu wysiedliśmy z samolotu w powiewie atlantyckiego powietrza.

Na lotnisku czekała na nas przygoda w wersji motoryzacyjnej — wynajęty samochód klasy C w firmie Flor do Norte okazał się… sympatyczną Pandą. Uśmiech na twarzy wywołał dodatkowo Tony, przemiły pracownik wypożyczalni, który wręczył nam kluczyki i rozbawił swoimi żartami tak bardzo, że zapomnieliśmy o zmęczeniu po podróży.

Formalności załatwiliśmy błyskawicznie na parkingu Kiss and Drive, a następnie przejechaliśmy na pobliski parking Parque do Ramalho, by spokojnie przygotować się do dalszej drogi.

ANC Experience Resort — pierwsza baza wypadowa

Do hotelu ANC Experience Resort dotarliśmy około 21:00. To nowoczesne miejsce w spokojnej okolicy, idealne do eksploracji wyspy. Po rozpakowaniu bagaży od razu ruszyliśmy do supermarketu Continente, by zrobić zakupy. Zaskoczył nas szeroki wybór lokalnych produktów — znajdziecie tam sery, wędliny, świeże ryby, a nawet tradycyjne słodycze.

Zakupy zajęły nam nieco ponad godzinę, więc do hotelu wróciliśmy po 22:00. Resztę wieczoru spędziliśmy planując kolejny dzień — z wyczekiwaniem i ekscytacją, bo Azory to miejsce, które trudno zamknąć w ramy zwyczajnego planu.

Dzień 2 – Basen, Furnas i azorska herbata

Drugi dzień postanowiliśmy rozpocząć leniwie — do południa korzystaliśmy z basenu hotelowego, łapiąc promienie słońca. Niestety, jak to często bywa w podróży, zapomnieliśmy o podstawowej rzeczy — kremie przeciwsłonecznym. Efekt? Solidne poparzenia, które towarzyszyły nam do końca wyjazdu. Jeśli coś możemy doradzić, to koniecznie zabierzcie wysoki filtr SPF — azorskie słońce, nawet przy pozornej chmurze, potrafi być wyjątkowo zdradliwe.

Wyprawa do Furnas i smak Cozido

Po basenowym chilloucie ruszyliśmy do Furnas, a dokładniej do miasteczka Povocao, gdzie w Tony’s Restaurant czekała na nas kulinarna przygoda — słynne Cozido das Furnas.

Cozido to tradycyjna potrawa azorska, przyrządzana w unikalny sposób — mięsa (wołowina, wieprzowina, kurczak) oraz warzywa (kapusta, marchew, ziemniaki, bataty) układa się warstwami w dużym garnku i zakopuje w geotermalnym gruncie. Dzięki energii geotermalnej przez kilka godzin potrawa „gotuje się” w naturalnych warunkach — w gorących fumarolach i bulgoczącej ziemi. Smak jest wyjątkowy, niepowtarzalny i wart spróbowania.

Po obiedzie skierowaliśmy się do plantacji herbaty Gorreana w okolicach Maia — to absolutny must-see!

Gorreana — jedyna plantacja herbaty w Europie

Plantacja Gorreana istnieje od 1883 roku i do dziś pozostaje jedynym miejscem w Europie, gdzie herbata uprawiana jest w tak dużej skali. Rośnie tu głównie zielona i czarna herbata, bez pestycydów, w idealnym klimacie zapewnianym przez azorskie wilgotne powietrze i bogate gleby wulkaniczne.

Zwiedzając fabrykę, można poznać cały proces produkcji — od ręcznego zbioru liści po ich suszenie, sortowanie i pakowanie. W sklepie przy fabryce warto kupić kilka paczek herbaty — to świetna pamiątka i doskonały prezent dla bliskich.

Ponta Delgada — serce wyspy

Po krótkiej wizycie na plantacji złapał nas deszcz — typowa azorska pogoda. Chwilę później już świeciło słońce, więc ruszyliśmy do Ponta Delgada.

Portas da Cidade

Portas da Cidade, czyli Bramy Miasta, to jeden z symboli Ponta Delgada — piękna, biała budowla w stylu manuelińskim z XVIII wieku, która witała dawniej podróżnych przybywających do portu.

Town Hall of Ponta Delgada

Ratusz miejski wyróżnia się elegancką architekturą i jest sercem administracyjnym miasta. Wokół placu, na którym się znajduje, często odbywają się lokalne wydarzenia i koncerty.

Mercado da Graça

To tradycyjny targ spożywczy, gdzie koniecznie musicie spróbować azorskich ananasów — są mniejsze od tych, które znamy z supermarketów, ale niebywale słodkie i aromatyczne.

Podziemia parkingowe przy Portas da Cidade kosztowały tylko 0,7 euro za godzinę, co było świetnym rozwiązaniem w tak ruchliwym mieście. A tuż nad parkingiem trafiliśmy na budkę z lodami Mucca Gelados — przepyszne, lokalnie produkowane gelato, które doskonale orzeźwia w ciepłe popołudnie.

Ananasowe opowieści

Nie mogliśmy odmówić wizyty na plantacji ananasów w Fajã de Baixo, tuż przy Ponta Delgada.

Historia tej uprawy sięga XIX wieku, kiedy Portugalczycy zaczęli eksperymentować z uprawą ananasów w szklarniach. Azorskie ananasy wyróżniają się wyjątkową słodyczą i intensywnym aromatem, bo dojrzewają powoli, w bardzo wilgotnym klimacie wyspy.

Na plantacji możecie zobaczyć, jak wygląda każda faza produkcji — od sadzenia, przez pielęgnację, aż po zbiór owoców.

Wieczór zakończyliśmy zakupami w Pingo Doce, a później — na hotelowym tarasie, popijając lokalne wino Guarda Rios Branco 2023, które aplikacja Vivino oceniła na solidne 3,9, oraz klasyczne piwo Sagres.

Dzień 3 – Sete Cidades i smak lokalnej kuchni

Trzeci dzień powitał nas niestety typową dla Azorów kapryśną pogodą. Postanowiliśmy spróbować szczęścia w jednym z najpiękniejszych miejsc São Miguel — w legendarnym Sete Cidades.

To miejsce to prawdziwa wizytówka wyspy, a przede wszystkim słynna laguna Lagoa das Sete Cidades — czyli właściwie dwa jeziora położone w jednym kraterze wulkanicznym, oddzielone mostem.

Sete Cidades — historia i ciekawostki

Według legendy jeziora powstały z łez zakochanych — pasterki o zielonych oczach i księcia o oczach niebieskich, którzy musieli się rozstać. Ich łzy stworzyły dwa jeziora: Lagoa Azul (błękitne) i Lagoa Verde (zielone). W rzeczywistości ich kolor różni się z powodu odbicia światła i roślinności.

Jeziora mają około 4,3 km² powierzchni i leżą w kalderze wulkanicznej o średnicy aż 5 km. Z punktów widokowych, takich jak Miradouro da Vista do Rei, rozpościera się jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków całych Azorów.

My niestety nie mieliśmy szczęścia — na szczycie padał lekki deszcz i wiał mocny wiatr, więc zjechaliśmy niżej, w kierunku samego jeziora. Tam pogoda była już znacznie lepsza i mogliśmy podejść nad brzeg Lagoa Azul, by zrobić kilka zdjęć w bardziej przyjaznych warunkach.

Mosteiros — spokojny klimat północnego wybrzeża

Z Sete Cidades ruszyliśmy do miejscowości Mosteiros. Ta malownicza wioska rybacka słynie z pięknych, bazaltowych skał wystających z oceanu oraz wspaniałych zachodów słońca.

Kilka ciekawostek o Mosteiros:

• nazwa oznacza „klasztory” i pochodzi od charakterystycznych formacji skalnych przypominających mnisie sylwetki
• miejscowość liczy nieco ponad 1000 mieszkańców i zachowała autentyczny rybacki charakter
• w pobliżu można znaleźć naturalne baseny lawowe, gdzie miejscowi kąpią się w słoneczne dni

W Mosteiros zatrzymaliśmy się w restauracji O Américo de Barbosa, gdzie zamówiliśmy genialną ośmiornicę. Do tego obowiązkowo spróbowaliśmy lokalnego napoju KIMA Maracujá, czyli lekko gazowanego napoju o smaku marakui, który na Azorach jest wręcz kultowy — mieszkańcy piją go do obiadu, do kolacji, a czasem nawet na plaży.

Po obiedzie, widząc, że pogoda zaczyna się psuć, wróciliśmy do hotelu w Caloura. Ta lokalizacja była naszym szczęściem — praktycznie codziennie świeciło tu słońce i temperatura utrzymywała się w okolicach 26 stopni.

Wieczorem wybraliśmy się jeszcze na spacer na plażę Baixa d’Areia Beach.

Baixa d’Areia Beach — ukryty klejnot wyspy

To niewielka plaża o ciemnym, wulkanicznym piasku, która zachwyca spokojem i brakiem tłumów.

Kilka ciekawostek:

• nazwę zawdzięcza bardzo drobnemu piaskowi („baixa” oznacza niski, „areia” — piasek)
• jest popularna wśród lokalnych mieszkańców, ale rzadko docierają tu turyści
• w pobliżu występują naturalne źródła słodkiej wody, które dawniej służyły do zaopatrywania w wodę pobliskich domów

Dzień zakończyliśmy lampką klasycznego Porto Tawny na hotelowym tarasie — zasłużony relaks po pełnym wrażeń dniu.

Dzień 4 – Najpiękniejsze punkty widokowe São Miguel

Czwartego dnia nie daliśmy za wygraną — postanowiliśmy kolejny raz spróbować zdobyć Sete Cidades tym razem od strony punktu widokowego Miradouro da Vista do Rei. Pogoda wciąż była zmienna i ponownie nie udało nam się trafić w okienko pogodowe. Poddaliśmy się i ruszyliśmy w kierunku miejscowości Capelas.

Miradouro da Vista do Rei — kiedy warto tam jechać?

To jeden z najsłynniejszych punktów widokowych na Azorach. Najlepiej odwiedzać go rano, kiedy jeszcze nie wzbija się tak dużo wilgoci, albo po południu, tuż przed zachodem słońca. Widoczność zmienia się błyskawicznie — potrafi się poprawić w kilka minut, więc warto uzbroić się w cierpliwość.

Wokół punktu rozciąga się park krajobrazowy pełen hortensji i endemicznych roślin, a sam szczyt kaldery to dawna trasa starych tras wulkanicznych, gdzie można znaleźć geologiczne ciekawostki.

Po godzinie oczekiwania na okienko pogodowe, pojechaliśmy w stronę Capelas — najstarszego portowego miasteczka na wyspie.

Capelas — historia portu i kilka ciekawostek

Capelas to dawny port wielorybniczy, gdzie w XIX wieku cumowały statki polujące na te majestatyczne zwierzęta. Miejscowość ma urocze brukowane uliczki i klimatyczne, stare domy w stylu kolonialnym.

Jadąc boczną drogą do Capelas, przeżyliśmy niezłą przygodę — jeden z miejscowych kierowców tak mocno się rozpędził, że musieliśmy niemal zjechać do rowu. Na wyspie naprawdę warto zachować ostrożność — drogi są wąskie, kręte i często śliskie.

Po Capelas wróciliśmy na obiadokolację do Lagoa Aqua de Pau, gdzie zamówiliśmy grillowanego tuńczyka — prawdopodobnie najlepszego, jakiego w życiu jedliśmy.

Kolejne punkty widokowe — północno-wschodnie wybrzeże

Po krótkim relaksie nad hotelowym basenem ruszyliśmy zwiedzać kolejne miradouros — to właśnie one czynią Azory tak niezwykłymi. Oto kilka z nich wraz z ciekawostkami:

• Furnas i Fumarolas Lagoa das Furnas — jezioro otoczone polami geotermalnymi, gdzie można zobaczyć bulgoczącą ziemię i źródła termalne; to tu powstaje Cozido.
• Miradouro do Pico do Ferro — przepiękny widok na całą dolinę Furnas, idealny punkt na zdjęcia.
• Miradouro Vista do Vale — jeden z mniej znanych, spokojniejszych punktów z widokiem na zielone doliny.
• Miradouro da Vigia das Baleias — dawniej miejsce, z którego wypatrywano wielorybów; dziś wspaniały punkt obserwacji oceanu.
• Miradouro da Despe-te que Suas — słynący z pięknego zachodu słońca i legendy o zakochanych rybakach.
• Miradouro do Pelado — rozległa panorama na północno-wschodnią część wyspy.
• Miradouro da Ponta do Sossego — cudownie zagospodarowany punkt z kwiatami i miejscami do pikniku.

Wieczorem trafiliśmy jeszcze na zachód słońca w Miradouro de Santa Iria.

Santa Iria — zachód słońca, który zostaje w pamięci

To miejsce daje poczucie ogromnej przestrzeni, patrzy się stąd na klify opadające wprost do oceanu. Legenda mówi, że kiedyś Santa Iria modliła się w tej okolicy o powrót ukochanego z morskiej wyprawy — i od tej pory wzgórze nosi jej imię.

Po tak intensywnym dniu wróciliśmy do hotelu, gdzie czekała na nas jeszcze nocna kąpiel w basenie — woda była cudownie ciepła i pozwoliła się odprężyć przed ostatnim dniem wyjazdu.

Dzień 5 – Lagoa do Fogo i pożegnanie z wyspą

Piąty dzień na São Miguel miał być spokojniejszy, bo przed nami czekał lot powrotny do Lizbony. Z hotelu wymeldowaliśmy się nieco przed południem, zostawiając bagaże w recepcji, aby móc jeszcze nacieszyć się wyspą przed wylotem.

Tony z wypożyczalni umówił się z nami na zdanie samochodu o 15:30, więc zostało kilka godzin, aby zobaczyć ostatnie punkty widokowe, które były wysoko na naszej liście marzeń.

Miradouro da Nossa Senhora da Paz — perła z widokiem

Pierwszym celem była kaplica Nossa Senhora da Paz, a przy niej punkt widokowy, który zachwyca nie tylko panoramą, ale i samą architekturą.

Kaplica została wybudowana w XVIII wieku na wzgórzu, z którego rozciąga się widok na Vila Franca do Campo i ocean. Wierni do dziś przychodzą tu prosić o pomyślność, a miejsce otacza legenda mówiąca, że kaplicę postawiono tam, gdzie objawiła się Matka Boska w czasie wielkiego sztormu, ratując mieszkańców przed powodzią.

Ciekawostki:

• kaplica słynie z przepięknych schodów ozdobionych azulejos (portugalskimi kafelkami), przedstawiającymi sceny z życia Chrystusa
• co roku w maju odbywa się tu barwna procesja
• z tarasu widokowego można dostrzec wyspę Ilhéu de Vila Franca, która wygląda jak naturalny basen wulkaniczny

Lagoa do Fogo — ogniste jezioro

Następnie pojechaliśmy w stronę Lagoa do Fogo, ale droga była częściowo zamknięta dla ruchu prywatnego — od 2024 roku funkcjonują tam bowiem specjalne autobusy ograniczające nadmierny ruch samochodowy.

Z Casa de Água, gdzie zaczyna się linia autobusowa, złapaliśmy zielony autobus (kursuje co 30 minut, warto to zapamiętać!). Autobus zatrzymuje się na dwóch przystankach widokowych:

• Miradouro do Pico da Barrosa — pozwala spojrzeć na Lagoa do Fogo z wyższej perspektywy; zatrzymuje się tam dosłownie na 10 minut
• Miradouro da Lagoa do Fogo — to punkt finalny, gdzie autobus daje około 25–30 minut na podziwianie widoków

Kilka słów o Lagoa do Fogo

Jezioro powstało w kalderze wulkanicznej w wyniku erupcji z XVI wieku. Dziś jest jednym z najlepiej zachowanych ekosystemów na São Miguel — nie ma tu hoteli ani zabudowy, tylko dzika natura, dziesiątki endemicznych roślin i krystalicznie czysta woda.

Ciekawostki:

• Lagoa do Fogo oznacza dosłownie „Jezioro Ognia”
• w słoneczne dni jego kolor przypomina turkus, a przy zachmurzeniu robi się głęboko granatowe
• legendy mówią, że w dawnych czasach jezioro miało moc oczyszczania dusz

Zrobiliśmy zdjęcia zarówno aparatem, jak i dronem, a później tym samym autobusem wróciliśmy do Casa de Água, by nie spóźnić się na odbiór bagaży i oddanie auta.

Ostatni obiad na wyspie — Bar Caloura i rybne smaki Azorów

Przed oddaniem samochodu postanowiliśmy jeszcze raz zasmakować lokalnej kuchni. Wpadliśmy do znanego już nam Bar Caloura, który słynie z przepysznych ryb.

Tym razem nie było tuńczyka, więc kelner z uśmiechem zaproponował inne ryby — Escolar i Lírio.

Escolar (Oilfish)

To ryba znana jako „butterfish” lub „oilfish”, której mięso jest wyjątkowo tłuste, delikatne i ma maślany smak. Warto jednak pamiętać, że jej spożycie w nadmiarze może działać przeczyszczająco — Portugalczycy dobrze o tym wiedzą i jedzą ją w rozsądnych porcjach.

Ciekawostki:

• escolar żyje na głębokościach do 800 m
• w Azorach jest poławiany od wieków
• ma niezwykle zwartą, białą strukturę mięsa

Lírio (Amberjack)

To ryba typowa dla północnego Atlantyku, bardzo ceniona przez lokalnych kucharzy.

Kilka faktów:

• jest drapieżnikiem, żywiącym się sardynkami i makrelami
• ma różowawe, delikatne mięso, idealne na grilla
• uchodzi za jedną z najbardziej „czystych” ryb, bo nie kumuluje dużej ilości rtęci

Obie ryby były przyrządzone perfekcyjnie — grillowane na węglu drzewnym, podane z prostą sałatką i ziemniakami.

Pożegnanie z São Miguel

Po pysznym obiedzie odebraliśmy nasze bagaże z hotelu i udaliśmy się do miejsca spotkania z Tonym, gdzie zdaliśmy samochód. Wszystko przebiegło błyskawicznie i bez problemów, co tylko utwierdziło nas, że Flor do Norte to naprawdę godna polecenia wypożyczalnia.

Lotnisko w Ponta Delgada, czyli Aeroporto João Paulo II, okazało się małe, ale bardzo przyjazne.

Aeroporto João Paulo II — kilka ciekawostek

• nazwę nadano mu na cześć papieża Jana Pawła II, który odwiedził wyspę w 1991 roku
• lotnisko obsługuje około 2 milionów pasażerów rocznie
• ma jeden pas startowy, ale działa niezwykle sprawnie
• architektura terminalu zachowała kameralny, lokalny charakter

Odprawa i kontrola bezpieczeństwa zajęły zaledwie kilkanaście minut, a boarding przebiegł błyskawicznie.

O godzinie 17:25 wystartowaliśmy z São Miguel w kierunku Lizbony, kończąc naszą pięciodniową przygodę.

Kilka słów na koniec — czy warto jechać na Azory?

Azory to miejsce, które wymyka się jakimkolwiek porównaniom. Z jednej strony przypominają Islandię (zielone wzgórza, gorące źródła, wulkany), z drugiej mają klimat południowej Europy. São Miguel zachwyciło nas autentycznością, niesamowitymi ludźmi, kuchnią i wszechobecną naturą.

Czy warto? Zdecydowanie tak.
Ale pamiętaj:
✅ zabierz krem przeciwsłoneczny
✅ nie bój się zmiennej pogody — to jej część uroku
✅ korzystaj z lokalnej kuchni — cozido, świeże ryby, ananasy
✅ spróbuj KIMA Maracujá
✅ miej czas na spokojne odkrywanie

Jeśli marzysz o miejscu, gdzie czas płynie wolniej, a natura zachwyca na każdym kroku — Azory powinny znaleźć się na Twojej liście.

FAQ — praktyczne wskazówki

Jak dostać się na São Miguel?
Najwygodniej polecieć z Lizbony lub Porto. Lot trwa około 2 godzin.

Czy wynajem auta jest konieczny?
Zdecydowanie tak. Transport publiczny jest ograniczony, a bez auta nie dojedziesz do wielu punktów widokowych.

Kiedy jechać?
Najlepiej od maja do września, ale pamiętaj — pogoda zmienia się dosłownie w kilka minut.

Co zabrać?

• strój kąpielowy
• krem z wysokim filtrem
• coś przeciwdeszczowego
• wygodne buty trekkingowe

Podsumowanie

Nasza pięciodniowa podróż na São Miguel była pełna kontrastów — słońca i deszczu, błękitnych lagun i ciemnych chmur, momentów ciszy i spontanicznych śmiechów. Dzięki temu pokochaliśmy Azory jeszcze bardziej i mamy nadzieję, że Ty, Drogi Czytelniku, po przeczytaniu tego wpisu również poczujesz się zachęcony do odkrycia tej perły Atlantyku.

Jeśli masz pytania o Azory, śmiało pisz w komentarzu — chętnie pomożemy zaplanować Twoją własną podróż!

PS: Już w kolejnym wpisie zabierzemy Cię w podróż z Lizbony do Algarve — bądź z nami!